Buluşma heyecanı, savaş, barış, inanç

Çok basit sözcüklerle dile getirmek isterdim
duygularımı, yüzündeki gülümsemeyle süslemeyi hatta
bekledim tüm o uzun dakikalarca, burada bu masada
gelmeni, istedim hemen geçsin bu heyecan korkmadan
anlatayım, bak burada biriktirdiklerimi

tek tek düzelttim ütüledim kelimelerimi
üstünden geçtim tekrar tekrar söyleyeceklerimin
endişeliydim gözünü boyar diye bir yandan
ama içimde bir mutluluk, böyle daha iyi dedi
huzur var işte ve biraz tavşan ürpertisi

çok şekerlendi kahvem yinede içtim heyecandan
beklerken, her insanın yüzünde aradım kendimi
yeterince hazırmıyım seninle şimdi konuşmak için
tuzla bile oynadım endişeleri kovmak için
bekledim, parmaklarım masada kendi bestesini yaparken

neden gelmedin, gözlerim bakamadı boş sandalyeye
kabul edemediler yokluğunu, tamda hazırdık dediler
görmeye, konuşmaya öyle cesaret ettim ki
unutmuşum gelmeyebileceğini, kırıldım sanki kurşun yedim
belirsizlik var sadece, serap kadar inanabildiğim ve sesler sustu

aaah bu öfke, kendinimi aptal yerine koyuyor
şimdi o basit sözcükler tek tek patlıyor kalbimde
nokta ve virgülle, saldırmak istiyorum yokluğuna
gözlerim dolu ama bırakmak istemiyor gözlerim gözyaşlarımı
teslim olmak istemiyorum yokluğuna, inanıyorum hala

tanıdık bir el kahvemi dolduruyor artık
gülüyorum zaman zaman, hep aynı sandalye de barış anlaşmasındaki gibi
oturuyorum, kimileri biliyor kimileri mudavim diyor
her gelişimde kelimelerimi ütülüyorum yine, (yani) alıştım
yokluğunla buluşuyorum artık, yine heyecanla gülümsüyorum

ölüm haberini aldığımdan beri galiba savaş bitti
sanki, buraya gelmeyi daha çok istediğini hissediyorum
seni yokluğunda bile yalnız bırakmayacak kadar seviyorum
özlüyorum, hiç buluşamamış olsak bile, biliyorum
hatırımda kalan senle buluşuyorum bu kafede tam 4 yıl oldu

neden gelmediğini biliyor olmak rahatlatıyor belki
artık sen heryerdesin, her andasın, barıştık artık
yoksun diye mi kolay geliyor beklemek, buluşmak
daha az heyecanlı, başka duygulara yer var artık
peki bir gün fısıldarmısın kulağıma, ütüledinmi sözcüklerini ?

Fazla birşey yazasım yok, çoğu zaman olduğu gibi kendi içimizde bizi asıp kesen ama dış dünyaya çıkaralım derken kendimizdenmi yoksa başka bir şeydenmi korktuğumuzu bilmeden, söyleyemediklerimizi ifade edemediğimiz anlardan biriydi sanırım.

Emrah TOY: nasıl gidiyor hayat ?
meltem: boş
meltem: amaçsız
meltem: berbat kısaca
Emrah TOY: hımm
Emrah TOY: benzer duygular taşıyoruz
Emrah TOY: ama içimde hayal meyal görebildiğim bir kaç şey var
Emrah TOY: çoğu geçmişden üstünü örtemediklerim gibi geliyor
Emrah TOY: özgürlük ve duygularımı istediğim gibi yaşayabilmekle ilgili gibiler ama nasıl desem
Emrah TOY: hani bir manzaraya bakarsın
Emrah TOY: o an yaşarsın özgürlüğün hissini
Emrah TOY: onun gibi tadımlık duygularla canlanıyor benliğimdemi desem daha gerisindemi ..
Emrah TOY: net değil işte..
Emrah TOY: geleceğe karşı birikmiş o kadar çok öfkem varki
Emrah TOY: sanki oturup denize taş atar gibi tutsam öfkelerimi avcumda atsam tek tek
Emrah TOY: geleceğe isabet ediceklermiş gibi geliyor
Emrah TOY: içim rahatlayacak
Emrah TOY: ama işte ne gelecek isabet alıyor nede öfkelerim elimde bir taş…
meltem: yaa
Emrah TOY: amasız yazınca böyle çıkıyor içimdeki duygular..
meltem: nerden yazıyon bunları hangi kitaptan
Emrah TOY: emrahın bilinmeyen yanını görenlerin hatırladıkları
meltem: ıssız adam filmine gittim bugün
meltem: onun üstüne tamda oturdu
Emrah TOY: sahimi
Emrah TOY: ben gitmedim henüz
meltem: şarkı sözü yapabilseydim keşke seni
Emrah TOY: gidemiycek gibiyim bu gidişle yayından kalkar ben hal bulana kadar..
meltem: durup durp besteleyebilseydim