Gezegen İzmir 10 Aralık buluşmasından bir kare

Nerede gördüm hatırlamıyorum muhtemelen Okan yada Onur’un twitlerinden birinden haber aldığım Koordineli Gezegen buluşmaları lafları bir süre sonra adresini buldu ve Facebook üzerindeki Gezegen İzmir grubuna katılmamla birlikte 10 Aralığı beklemeye başladım, bu sırada bulunmasında fayda olacağını düşündüğüm herkese haber verdim.

Ancak daha önce Gezegen dendiğinde aklıma neden IBM ve Linux geldi çok merak etmiştim, sonradan Google ile bakınca sebebi anlaşıldı. Meğer aklıma takılan şey LKD günlükleri ile ilintili gezegen günlükleri imiş. Sanıyorum IBM burada vakti zamanında adresime ulaştırdığı dergisinde bu güncelerden bahsettiği için yer aldı, markaların ve/veya yeni oluşumların isimleşir markalaşırken başkasına fayda sağlamaktan kaçınmaları gerekliliği canlı örneğiyle yaşam buldu resmen.

Son anda çıkan bas-kes işlerinde kullandığım yeni şeffaf sticker 18 force gücünde bana zorluk çıkardığı için buluşmaya 1 saat kadar geç katılabildim. Miko Siesta kafe oldukça güzel bir yer bulmakta zorlanmadım haliyle izmirlilik büyük fayda sağlıyor . Ancak bahçede oturan kimseyi tanımadığım gerçeği, “çok geziyorsun arkadaş sen bak sektörden çevreden kimseyi tanımıyorsun onlarda seni tanımıyor” dedirtti bana. Velhasıl bara doğru geçip;

-“Gezegen nerede  ?” diye sormamla başladı herşey, saf saf baktı soruyu sorduğum görevli ve
-”Gezegen ? hangi gezegen ?”
-“Buluşma varmış burda gezegen buluşması”
-“Ben duymadım gezegen” içeriye doğru dönerek “Arkadaş gezegen diyo bilen var mı ?” diye sordu kısık ve şüpheli gözlerle bakan garson.
-”Bahçedeler abi” dedi sağolsun ve yönümü bahçeye çevirdim.

Okan’ı görünce içim rahatladı hemen bayan yanından ( Merve ) yer kaptım, sohbete başladık. Ben bu sırada Okan ve Onur’u sürekli karıştırdığımı tekrar idrak etmiş oldum, neden böyle oluyor bilmiyorum.

Önceleri çöken sessizlik zamanla yerini sohbetlere gülüşlere bıraktı, birbirimizi tanıdık, necisin arkadaş diyerek önce sıradan sonra karmaşık düzen tanıştık. Galiba buluşmamızda bir ev sahibi eksikliği var gibiydi, ufak bir liderlik güzel olabilirdi ama böyleside güzel oldu herkes bir şekilde eşit kaynaştı. Tanışık olanlar vardı aramızda ve çoğunluk Ekonomi üniversitesi mezunu arkadaşlardı. Bir kısmımız yurtdışı görmüş bir kısmımız bu eksikten bahsetmek bile istemeyenler grubundaydı misal ben. Hep içimde uktedir bir kez daha neler kaçırdığımı anladığımı düşünüyorum, hissi bir mesele aslında. Solumda Merve, 6Q’dan Okan ve tayfası, Hemen karşısında asla kardeş diyemeyeceğiniz 2 sıcak arkadaş onların yanında Iphone uygulamalarından tanıyacağınız bir arkadaş ( Emin ), sırasıyla sektör dışıda olsa aramıza sıcaklığını katan arkadaş ( Tamer ), Hostingci arkadaşlarımız ( Smyrna ), Kurumsal çözüm üreten arkadaşlarımız ( Egegen ) ve benim en çok ilgimi çeken müzik kompozitör diyebileceğimiz bir arkadaş ( Kabraxis ) vardı bu zincirin tamamlayıcı halkası tabiki ben oluyorum . Çok mu ben merkezciyim ne . Adını anmadığım arkadaşlar olabilir ancak isim ve yüzler hakkında ne kadar kötü bir hafızam olduğuna dair ünüm başka türlü yayılmıyor , şimdiden affola.

Ben her zamanki gibi tam olarak ne yapabildiğimi anlatmakta biraz zorlandım en çokta Merve ile konuşmamızda bu sıkıntıyı çektim ancak sanıyorum kaynaşma aşamasında olduğumuzdan ola geldi. Sonrasında sanıyorum diğer arkadaşlara bunu daha iyi anlatabildim, ben çözüm bulan, ara bulan ısrarcı olan, yapı-çatı geliştiren, araştırma yapan, projeye iş gücü olarak direkt katkı sağlayabilen, projenizi bütünleyen ve ürün çıkarılmasını sağlayan kişiyim, ben adı bilinmeyen danışmandan ziyade herbibokolog şahsın ta kendisiyim oh be kolu kol yapan dirsek ekleminin ta kendisiyim .

Yaptığımız işlerden konuştuk, bir ara masada “hastasıyız” ( Çağhan ) adlı dergi dolaştı, söz konusu dergi göztepe sporun dergisi, Okan’ın da katkılarıyla hayat bulmuş. Açıkcası ben beğendim dağıtım adetleri o an için 2000 ve üzeri idi, vizyonda daha fazlası olduğu kesin. Hazır reklam pariteleri oturmamışken bir sayfa kapsam ajans işlerinde kullanırmıyım diye düşünerek ufak tefek sorular sordum. Aklınızda yerel dergilerin verimliliği ile ilgili olumlu fikirler varsa bence mutlaka bir göz atın. Mesele spor ve d,b,c gruplarından genç kesim beyler bayanlar .

Oyunlar ve geliştirdiğimiz uygulamalardan konuşuldu, bir ara Iphone ( Ios ) uygulamaları geliştiren arkadaşımızın uygulamalarından konuştuk müzik ve klip içeren uygulamalardaki tam kelimeyi hatırlayamadım ancak tescil/sahiplik durumu konuştuk. Neticede büyüyene kadar kimse birşey demiyor ile noktaladık. Okan’ın 6Q ile yeni fırından çıkan Tombala oyununu ve gelişmesini konuştuk. Yurtdışı kaynaklı bir firmaya bir farklı versiyonunu satabileceklerini söylediğinde hepimiz sanıyorum –“abi ne güzel yaa” dedik , nazar değmesin.

Bir ara ki bu aralar epey fazlaca sanırım domain pazarlama ile ilgili Okan ile 4-5 cümle konuşabildik. Ben bu durumu sevmediğimi her alanda dile getiriyorum genellikle. Tabiki o da kendi açısından haklı bende proje geliştiren kişi olarak tam bir projeye başlayacak iken jenerik bir domainin masraflar haneme 1000$ eklemesinden bir başka arkadaşın katılımıyla birlikte şikayetçi idim. Sırf bu yüzden projeden vazgeçmişliğim bile vardır. Son vazgeçtiğim proje sosyalbaski.com domaini için geçerliydi mesela . Hemen hemen aynı zamanlarda bakılıp alınmış olması daha bir enteresandı hep domain firmalarının bu konularda haince davrandıklarına dair komplo teorilerim vardır.

Sağ tarafıma doğru Smyrna ve Egegen konukları vardı, onlarla lobi.net den ne güzel proje olur yahu bu izmirde wireless hotspot ile orta ölçekli şirketlerin yedekleme ve upload sorununu çözecek DC yokmu diye dertleştik konuştuk.

Tüm bunların içerisinde en çok konuşmaktan hoşlandığım şey geçmişimde çok özendiğim MOD müzikle ilgilenen ve 64KB yarışmalarına katılımda bulunacak olan arkadaşımdı ( Uğurcan ). IRC kullanan hala varmış ! ben dahil bir başkası çıkınca çok sevindim. Mod formatı Midi formatı derken kendimi sürekli yaptığı işleri daha fazla duyurması hususunda ısrar ederken buldum, arkadaşım umarım sıkmamışımdır seni .

İrili ufaklı notlarıma gelecek olursak;

• Merve sağolsun fotoğraflarımızı çekti ve Twitter’da paylaştı.
• Ufak bir detay Apple masaya ağırlığını koymuştu ! 2nci Android ve Eminim tek Windows Smartphone kullanan bendim
• İçimden keşke diğer İstanbul ve Ankara grupları ile skype üzerinden görüşseydik diye geçirdim.
• Uzundan ziyade daha şişman iç içe masalara ihtiyacımız var
• Starbucks’da olsaydı çok sevinirdim ben çok seviyorum Nero ve Starbucks’da toplaşmayı.
• Daha önce yaptığım her toplantıda Starbuck’ın ilk içecekleri ücretsiz verdiğini hatırlatmak isterim ( öncesinde biraz konuşmak gerek tabi ).
• Herkesin kartvizit dağıtabilmesi iyi olurdu sosyal medya dışında bu arkadaşlarla tekrar iletişim kurmam zor olabilir.
• Çok hoşlandığım şeylerden biri kartvizitlerin tartışılması oldu, şu diyalog kulaklarıma takılmış “Arkadaş seninki çok ince aa seninkide ince daha kalın olmalı”

Sonuç olarak en kısa süre kalabilen yegane şahıs olarak ben çok ama çok memnun ayrıldım masadan. Gezegen toplantısı farklı sektörlerden insanları buluşturmak ve networking yaratmak gibi konularda başarılı olacağa benziyor. Uzun süredir eksikliğini hissettiğim İzmir algısı ise beni ayrıca mutlu etti.

Bir sonraki görüşmeyi iple çekiyorum ve umuyorum bu sefer gelemeyen arkadaşlar da katılacak, gelen ve katılım gösteren arkadaşlar ise ortamın güzelliğinden olsa gerek daha kalabalık katılım göstereceklerdir.

Son olarak katılımcıların twitter listesi aşağıdaki gibi;

• http://twitter.com/yildirimokan
• http://twitter.com/merveeben
• http://twitter.com/honurdogan
• http://twitter.com/oselek
• http://twitter.com/kalimor ( ben )
• http://twitter.com/TamerTumkaya
• http://twitter.com/mehmettahta
• http://twitter.com/EminBudak
• http://twitter.com/caghangundem
• http://twitter.com/burhansohoglu
• http://twitter.com/mehmettahta
• http://twitter.com/Kabraxis
• http://twitter.com/cihangirkorkmaz
• http://twitter.com/saimemre
• http://twitter.com/caglarergul

Yeniden düzenleme :

• Ufak değişiklikler.
• Müge aslında Merve imiş, sahi Müge kim ?

Bazen bir bakarsın o da kan ter içinde.
Bazen bir bakarsın ki o duruyor olduğu yerde,
Sen almışsın bir başına onca yolu, yorulmuşsun.
Anlatırsın; Önce uzaktan geliyordu ses emin olamadım.
Şimdi yanındayım, üstelik kalbimin her atışı
Bu koşarak geldiğim sesin notası.
Koştukça bu sesin artması boşa değilmiş.

Ama bazen susar karşındaki, sade bakar.
Aşk değil sanki buz kesmiştir her yanı
Fakat atan kalbinin tınılarını duyarsın.
O gülümser içini ısıtmak istercesine, arkadaşız der.

Bozulan ritmiyle, dengesi bozulmuş tonlarıyla
Tüm orkestra çöker üzerine, her bir nota hüzünlü
Ve en keskin enstrüman çalar son acıklı notayı.
Arkanı dönmek, uzaklaşmak gerek, sürünürsün.
Bozuk bile çalsa keman her acıklı notada döner bakarsın.

Bazen koşar gelir sevgilii notaların her birini toplar,
Her birini okşar öyle asar havaya, bir çınlar ki kulağında
Her notada bir orkestra, duymayan kalmaz.
Kalbinin her atışı kapalı gişedir artık, ardı ardına.
Dokunuşun tınısı, bakışın sıcaklığı, salon fevkalade.

Bazen gelen olmaz ardından, önce kötüleşen tınılar
Uzaklaştıkça ara ara güzelleşirler, kandırırlar.
Döner bakarsın, çok uzaklarda, göz görmez,
Kulak duymaz aslında ve farkedersin, duyduğun
Kalbinin ömür kadranında tik taklarından ibaret.

Sağırlaşırsın, körleşirsin hayata, heybetsizleşir herşey.
Bir ömür gelen o arada kalmış zamanda sersemleşir,
Ne gördüğünü bilemezsin hatta ne duyduğunu.
O notaların tınıların eksikliği boşluk gibi sessizce yerleşir yüreğine.
Umutsuzca yeni ve yine uzaktan gelecek seslerin kaderine inanır,
Umut denilen güneşin seni yalancı çıkarırcasına içine doğmasını beklersin.

Perde kapanır, yarın yine açılır…

Bir kaç arkadaşımı arayasım var, diyeyim ki ben iyi değilim, biraz şevkate ilgiye ihtiyacım var, zaman geçirmeye birşey yapmasak bile biriyle aynı yerde bulunmaya sırf benim için orada olduğunu bilmeye. sonra vazgeçiyorum, hatırlıyorum ki onlar beni hiç aramazlar hadi gel gidelim, senin derdin var 2 tek atalım demezler. Varsa yoksa bozulan aletleri, soracak soruları, anlatacak dertleri, çözülecek problemleri. Ben hep iyi dinledim becerebildiğim kadar iyi gözlemledim ama anlaşılamadım. Belkide ifade edemedim kendimi ifade yoksunuyum ama içimden söküp atamıyorum anlamıyorlar anlamaya çaba göstermiyorlar nefretsi şikayeti ve buruşmuş yüz ifademe sinen allah belanızı versin bakışımı.

Tüm bunlar olup biterken hayat akıp gidiyor pek çok insan beni hasbel kader sorunları olan normal biri gibi görmeye çabalıyor. Sanki başka türlü görseler ilgilenmek zorunda kalacaklarmış gibi bir inkar halinde “iyidir o” bahanesine sarılmışlar. Bazen basma kalıp2 seçenek varmış gibi hayatta, deniyorum kendimi bulmayı yada bir başka değişle kendimi yaratmayı fakat beceremiyorum. Atalet içerisindeyim, hiç bir şeye anlam veremiyorum, bir tat bir doku bulamıyorum bilemiyorum ne neden niye ?!.

Canım çok sıkılıyor, üzdüğüm için, üzüldüğüm için, bulamadığım anlamlandıramadığım herşey için, sizin için, kendim için.

Beceremiyorum diyip duvarları deviresim hayatıma son verene kadar dağıtıp parçalayıp tüm insanlığı yok edesim var…

Onuda beceremiyorum, beceremediğim herşey için kendimden nefret ediyorum, nefret ettiğim herşey için üzülüyor eziliyor sıkılıyorum sonra dön başa (paşam).

An gelirde belki merak eden olur diye bende birşey diyemedim demeyeyim diye yazdığım 10-15 cümle ve nokta “Allah belamı versin”. Daha iş ve çalışmak adına bir türlü olamadığım bürünemediğim pek çok şey adına “Allah belamı versin”, çekip gitmek istiyorum artık.

Şöyle uzanmışsın yeşilliklere, hatta sarı çiçeklerin tam içine, kır ve orman havası çekiyorsun ciğerlerine. Belki yürüyorsun yolda bir kadın geçiyor yanından parfümü şahane,  tebessümle bakıyorsun ardından. Yada çıkmışsın yatağından pencerene yürüyorsun güneş tenini okşuyor ve gözlerin gülümsemene eşlik etmiş merhaba diyor gökyüzüne. Hiç olmadı eve geliyorsun, bir yemek kokusu ama ne koku başını döndürüyor baharatların dansı.

Hepsi kulağa ne hoş geliyor dimi ? Oysa ki benim için birer cehennem azabı olabiliyorlar.
Çünkü alerjim var.

Malesef henüz tespit edilemedi tam olarak neye karşı alerjim olduğu. 3 Yılda bir kontrole gitmem önerildi en son ve öyle de kaldı. Histamin hormonumda fazlalık gözlendi bir nebze ona bağladı. Sonrasında psikolojik etkenler olabilir dendi. Bana kalırsa kesinlikle çok etkiliyor yaşadıklarım alerjimi. Bazen yaşantıma dair bir savunma mekanizması olabilir mi diye düşünmüyor değilim hani.

İş konusunda ise yükler daha da ağırlaşıyor. Düzenli mesai ve saatlere uyamıyorum. Çünkü hemen hemen her sabah hasta uyanıyorum ve toparlanmak için kendimle ilgilenmeliyim. Uykularımdan pek verim aldığım söylenemez bu sebeple daha erken kalkıp en azından güne normal saatlerde başlayamıyorum. Diyelim ki başladım, gerisi güllük gülistanlık gitmiyor malesef. İş yerindeki toz, koku, tuvaletler, yoldaki insanların parfümleri, güneş, keskin ışıklar, rüzgar, yeni kesilmiş ot yada ağaçlar ve daha niceleri keyfime ot tıkıyor. Bu sebeple düzenli bir iş mesaisi yakalayamıyorum ancak bu iş disiplini edinemiyorum demek değil. Yinede işverenlerden anlayış göstermelerini beklemek bazen zor olabiliyor.

Şöyle bi düşündüm de aslında bu yazıyı yazmamın sebebi bunlar değil. İş arkadaşlarım.

Şu dönem Turkcell’in gncplay.com projesinde görev alıyoruz. Açıkcası çok uzun saatler ve durdurak olmaksızın tatiller dahil çalışıyoruz. Çoğu zaman işe onlardan geç gidiyorum, haftasonları artık vücudum yorulduğundan mı yoksa içsel olarak boş vakit olarak düşünüldüğünden midir bilmem genellikle alerjimin en ağır olduğu dönemler haline geliyor ve çoğu zaman onlar çalışmaya başladıklarında ben toparlanmak için salya sümük meditasyon yapıp ilaç alıyorum.

Bir iş veren, takım şefi, takım arkadaşı gözünden bakarsanız bu durum bir lüks gibi gelebilir ancak işte olmadığım vakti nasıl geçirdiğime dair fikriniz olduğunda algınız tamamen değişir. İşte bu yüzden yazıyorum çünkü bu vakti bir lüks olarak yaşamadığımı ve daha kısa sürelerde aynı iş performansı sağlamak için kendimi zorladığımı da bilmenizi istedim.

Bu konu hep acaba nasıl görünüyor dışarıdan diye takılır kafamda.

İş görüşmelerinde mesela ” ben mesai saatlerinize büyük oranda uyamayacağımı belirtmek zorundayım ” demek  kulağa nasıl geliyor ? Siz bir iş görüşmesi yaparken böyle bir cümle sarfetmenin zorluğunu bilirmisiniz ? Peki psikolojinizden etkilenen alerjinizden iş sırasında etkilenmemek için biraz morale ihtiyacınız olduğunu tüm gün gözünü ekranından ayırmayan arkadaşlarınıza anlatıp bunu anlamalarını beklemek zorunda olsaydınız ? nasıl hissederdiniz ? Diğer ekip arkadaşlarınızın sürdürebildiği hatta sürdürebileceğini bildiği için aralarda molalar kullanarak uzatabildiği çalışma saatlerinde sizin içinizde dinlenmeliyim yoksa alerjim bir bahane bulacak diye içiniz içinizi yese ? nasıl hissederdiniz ?

Normal dediğiniz herşeyi normal bir halde yaşamak için anormal bir hale getirmek zorunda kalsanız ? Mesela gece pencereniz açık kalmak zorunda olsa ? Duşunuzu sıcak suyla alamıyor olsanız ? Güzelim meyveleri yerken sürekli kendinizi yoklamak zorunda hissetseniz ? Gazeteyi şöyle haşırt diye açıp okuyamasanız hatta öyle okuyanlara içten içe bir öfke besler hatta bu öfkeyi kendinize yakıştıramıyor olsanız , parfümleri, sabunları, şampuanları saymıyorum bile. Ancak sigarayı özel bir yere koyabilirsiniz zira o konuda öfkemi kendime gayet yakıştırıyorum. Akşamları eğlenmeye gidiyorsunuz hani, arkadaşlarınız sizi davet eder. Peki ilk sorunuz sigara içiliyor mu orada olsa ? Yüz ifadelerini görseniz. Bir türlü sosyalleşemendiğinizi söylediğinizde “sende gelmiyorsun ki” deseler.. daha neleeer neleer…

Öyle işte içimden geldi yazdım.

Tüm bunlara rağmen bu hayatta bir mucadelem var, işimde mucadelem var, insanlarla ilişkilerimde mucadelem var, biri olmak ile ilgili mucadelem var ve bence hiçte fena değilim bu işte. Kalın sağlıcakla

Bazen bir türlü işe dönemezsin.

İşler yoğun, hatta kapıda bekliyor. Kafanda binbir düşünce. Muhtemelen iş dışında meşgaleler de var. Bilgisayarın açık, işine dair her ne kadar notun, alet edevatın ve hatta proje dökümanın varsa serilmiş hizmetine nazır. Çalışma ortamın düzenlenmiş ( Projeye uygun hale gelmiş ).

Ama birşey var, o da sen, DURUYORSUN !

Sürekli maillere bakıyorsun, sosyel medyadaki hesaplarını didikliyorsun. Profil eksiklerini gideriyorsun belki rss okuyor yada listene yenilerini ekliyorsun. Bir yandan birikmiş 1000′den fazla girdiye göz ucuyla bakıyorsun. İşin bir yanda beklediğini biliyorsun, içindeki sağ duyulu yanın endişe ediyor, hissediyorsun.

Bir şeyler yapmalıyım, işimi yapmalıyım. NEYDİ İŞİM TEKRAR KONTROL EDEYİM, diyorsun kendine.

Bakıyorsun her şey hazır vede nazır bekliyor. Hah ! herşey yolunda diyorsun. Yine bir boşluk kaplıyor, belirsizlik hali filizleniyor. Yinede açıyorsun IDE’ni/Editörünü bazı dosyalara göz atıyorsun, dönüp tekrar not alıyorsun şurada şunu şöyle yapmalıydı belki şöylesi daha iyi olabilir. bir yıldız çiziyorsun sana kontrol etmen gerektiğini hatırlatacak. Sonra bir şey vardı neydi diyorsun iç sesine. İç sesin önce cevap vermiyor, sonra beynin araya sokuşturuyor iş dışında her ne problem varsa. Tüm bu şeyleri aklından savabilmek için,

Kendinle baş başa kalmaya çalışıyorsun, ÇALIŞMAM GEREK diyorsun.

Problemleri savuşturduğunda bir bakıyorsun bir sen daha var, epey yalnız. İçin burkuluyor ister istemez nedir derdin der gibi kendi kendin ile ilgilenmeye çalışıyorsun. Bir dert var ki sanıyorsun dağlar o dertlerle dolu, o yüzden öyle heybetli öyle yüksek. Bazı özlü sözlerle biraz başını kaldırır hale getireyim diyorsun. İmkanlar ve Hayat hakkında bir kaç özlü söz. Yeterli bulduğun anda onu orada bırakıp işe doğru yönünü vermeye çalışıyorsun. Bu sırada aklın hep tüm bu yukarıdakilerin bileşke ve ilişki durumlarına dair teşhisi ile meşgul.

NE OLUYOR BÖYLE diyorsun ?

Gözlerini kapatıyorsun, derin bir nefes alıyorsun. Yarım yamalak meditasyon ve nefes egzersizlerinin iyi gelmesini ümit ediyorsun.  Herşey yoluna girer, biraz çalışırsam elde edeceklerim ile şunları yapabilirim, bunları alabilirim.

ALTI ÜSTÜ BİRAZ ÇALIŞMAK GEREK, hepsi bu diyorsun.

dön başa paşam dön…

Ben bu döngüye çok sık takılıyorum. Sebeplerini teşhis etmeye çalışıyorum. Aklıma gelen bir kaç şey oluyor elbet. Onları da buraya not edeyim istedim ama önce derdimi fazla kişiselleştirmeden anlatayım dedim. Yukarıdaki yazılanlar yalnızca bir betimleme üstelik gayet sade. Kiminiz benim gibi kahve ile ilgili şeyler de ekleyebilir, kiminiz kulaklıklar ile ilgili, müzik ile. Tamamen kişiselleştirilebilir bir döngü hikayesi.

Teşhis edebildiğim bazı bulgular şöyle :

• Kendime gereken zamanı ayırmadığım için, bu konuda kendime borcum birikiyor ve bir yerden sonra tahsilat zamanı geliyor. ( Çoğu zaman tahsil edilemiyor )
• Çalışma ortamımı sürekli yanımda taşıyorum. ( Dizüstü bilgisayar, İş not defterim vs )
• İş dışında arkadaş edinmiyorum.
• Hobilerim var gibi davranıyorum ancak gerçekten sahip çıkamıyorum. ( Benzer hobilere sahip olan insanlarla diyalogda zorlanıyorum )
• Paranın yeri, faydaları ve gereksinim oranı konusunda net bir fikrim yok. ( Sadece çalışıyorum )
• Çok fazla çalışıyorum ! ( Bunu hep yapıyorum )
• Çalışmazsam hiç bir şeyi elde etmeye, sahip olmaya hakkım yokmuş gibi hissediyorum. ( Sinemaya gitmiyorum çünkü çalışmadım, kazanmadım )
• Zaman zaman yukarıdaki maddenin tam tersi oluyor ancak vicdan azabı olarak geri dönüyor. ( Çok sevdiğim bir şeyi satın alıp yiyorum ve aslında bunu kazanmadın diyorum kendime. )
• İş gereği sürekli yer değiştiriyorum, sosyal ortamım sürekli değişiyor.
• İş-Yaşam ayrımını yapamıyorum. ( Çünkü bir freelancer bu her zaman mücadele edilecek bir konu )
• Zamanında olduğum kişi olmaktan vazgeçtiğim için kendimi bulamıyorum ( İşiniz karakteriniz olmaya başlıyor )

Henüz aklıma gelmeyenler de vardır eminim.

Çözümlerim ile ilgili yazılarım zamanla gelecek.

@Jeaquares ( Kendisi değil )

Bir kız var. ( @Jeaquares ). Aslında bu kız/kadın/insan bir kızda gördüğüm bir çok kız/kadın/yaşam’dan mamül.

Yaşadığımı ve bir parçadan ibaret olduğunu kavrayabildiğim anları o çok daha net iredeleyebiliyor. Tarifi zor.

Benim yaşadığım dönemlere sığıştırılmış olduğunu hayal meyal kavrayabildiğim onca hayat parçasını bir çırpıda yazabiliyor, gözlemleyebiliyor. Empati ve sempati yeteneği müthiş. Onu uyuşturan ve bu özelliğini baki kılan ise sempatinin bir nimeti/cezası. Yaşarsın hissedersin ancak gerçek anlamda tezahür etmez. Kalbin parçalanır hatta bıçağın tenine değini hissederek, ışığın üzerinde nasıl yansıdığını görerek, her anını kesik kesik gözlerinin önüne getirerek kesildiğini bilirsin, üstelik sen daha canlıyken. Ama bir yandan atmaya devam eder bedenindeki kalp onu da bilirsin. Sonsuza kadar yaşamak, geleceği bilmek gibi bir durum.

Biliyorum onun umrunda değil. Hatta müthiş, güzel, beceri dediğim herşeyin üzerine sıçmak isteyebilir.

1 yaşama her insanda başka bir yaşam sığdırmam gibi, o kendi hayatında her köşe başında bir hayat yaşıyor. Son köşeyi döndüğünde gerçeğin sonsuz köşesi olan/hiç köşesi olmayan bir hayat’dan ibaret olduğunu betimliyor. Biraz şizofrenik biraz aşırı doğrucu. Her acıda bir umut sokuşturuluyor sanki yüreğine ben ise her acıdan bir umut doğacağını zaten biliyorum her nedense. Ancak tartışmak istiyorum. Bu öğrenilmiş deneyim midir ? yoksa Orası dediğim yerden gelen/kalan o hisse dair aldanmanın gerçek olduğuna dair vicdanımın koyduğu kanı mıdır şüphe izi bırakan ?

Sen yaz… Ne olur yaz…

Yaz dedim “ona”, sonra farkettim ki ne çok yaz demişim o gibilere. Tek yazmayan ben olmalıymışım gibi. Oysa yazıyorum ancak beceremiyorum. Bu yazıyı da bu yüzden yazıyorum. Yazabilmene hayranım/bayılıyorum dilersen üzerine sıçabilirsin. Hissetmişsindir mutlaka sıçmanın yada yok saymanın acizliğini ve beceriksizliğini, sonra yine kalbine sokuşturulan umut parçasını, bunun için üzgünüm ancak zamanı geldiğinde tüm isyanını görülmemiş gücüyle kusacak olan mağrur bir üzüntü ile.

Sen yaz… Ne olur yaz… Bu sanki bir biçimde çok önemli. Sadece şuan anlatamıyorum sebebini kanıtlayamıyorum önemini. Ama yazmalısın ! Sana “lütfen” demek istiyorum ancak son dönem içerisinde kaldığım, 2 kişiden birinin baktığı anda beni aciz gördüğü, 3ncü gözün bakışıyla bambaşka görünen olaylardan dolayı lütfen diyemiyorum. Zira lütfen kelimesinde sezdiklerime sebep olmandan korkarım.

bitsin bu yazı. Sen yaz… Her nasıl istiyorsan öyle yaz…

Jeaquares‘e ithafen.

Buluşma heyecanı, savaş, barış, inanç

Çok basit sözcüklerle dile getirmek isterdim
duygularımı, yüzündeki gülümsemeyle süslemeyi hatta
bekledim tüm o uzun dakikalarca, burada bu masada
gelmeni, istedim hemen geçsin bu heyecan korkmadan
anlatayım, bak burada biriktirdiklerimi

tek tek düzelttim ütüledim kelimelerimi
üstünden geçtim tekrar tekrar söyleyeceklerimin
endişeliydim gözünü boyar diye bir yandan
ama içimde bir mutluluk, böyle daha iyi dedi
huzur var işte ve biraz tavşan ürpertisi

çok şekerlendi kahvem yinede içtim heyecandan
beklerken, her insanın yüzünde aradım kendimi
yeterince hazırmıyım seninle şimdi konuşmak için
tuzla bile oynadım endişeleri kovmak için
bekledim, parmaklarım masada kendi bestesini yaparken

neden gelmedin, gözlerim bakamadı boş sandalyeye
kabul edemediler yokluğunu, tamda hazırdık dediler
görmeye, konuşmaya öyle cesaret ettim ki
unutmuşum gelmeyebileceğini, kırıldım sanki kurşun yedim
belirsizlik var sadece, serap kadar inanabildiğim ve sesler sustu

aaah bu öfke, kendinimi aptal yerine koyuyor
şimdi o basit sözcükler tek tek patlıyor kalbimde
nokta ve virgülle, saldırmak istiyorum yokluğuna
gözlerim dolu ama bırakmak istemiyor gözlerim gözyaşlarımı
teslim olmak istemiyorum yokluğuna, inanıyorum hala

tanıdık bir el kahvemi dolduruyor artık
gülüyorum zaman zaman, hep aynı sandalye de barış anlaşmasındaki gibi
oturuyorum, kimileri biliyor kimileri mudavim diyor
her gelişimde kelimelerimi ütülüyorum yine, (yani) alıştım
yokluğunla buluşuyorum artık, yine heyecanla gülümsüyorum

ölüm haberini aldığımdan beri galiba savaş bitti
sanki, buraya gelmeyi daha çok istediğini hissediyorum
seni yokluğunda bile yalnız bırakmayacak kadar seviyorum
özlüyorum, hiç buluşamamış olsak bile, biliyorum
hatırımda kalan senle buluşuyorum bu kafede tam 4 yıl oldu

neden gelmediğini biliyor olmak rahatlatıyor belki
artık sen heryerdesin, her andasın, barıştık artık
yoksun diye mi kolay geliyor beklemek, buluşmak
daha az heyecanlı, başka duygulara yer var artık
peki bir gün fısıldarmısın kulağıma, ütüledinmi sözcüklerini ?

Fazla birşey yazasım yok, çoğu zaman olduğu gibi kendi içimizde bizi asıp kesen ama dış dünyaya çıkaralım derken kendimizdenmi yoksa başka bir şeydenmi korktuğumuzu bilmeden, söyleyemediklerimizi ifade edemediğimiz anlardan biriydi sanırım.

Emrah TOY: nasıl gidiyor hayat ?
meltem: boş
meltem: amaçsız
meltem: berbat kısaca
Emrah TOY: hımm
Emrah TOY: benzer duygular taşıyoruz
Emrah TOY: ama içimde hayal meyal görebildiğim bir kaç şey var
Emrah TOY: çoğu geçmişden üstünü örtemediklerim gibi geliyor
Emrah TOY: özgürlük ve duygularımı istediğim gibi yaşayabilmekle ilgili gibiler ama nasıl desem
Emrah TOY: hani bir manzaraya bakarsın
Emrah TOY: o an yaşarsın özgürlüğün hissini
Emrah TOY: onun gibi tadımlık duygularla canlanıyor benliğimdemi desem daha gerisindemi ..
Emrah TOY: net değil işte..
Emrah TOY: geleceğe karşı birikmiş o kadar çok öfkem varki
Emrah TOY: sanki oturup denize taş atar gibi tutsam öfkelerimi avcumda atsam tek tek
Emrah TOY: geleceğe isabet ediceklermiş gibi geliyor
Emrah TOY: içim rahatlayacak
Emrah TOY: ama işte ne gelecek isabet alıyor nede öfkelerim elimde bir taş…
meltem: yaa
Emrah TOY: amasız yazınca böyle çıkıyor içimdeki duygular..
meltem: nerden yazıyon bunları hangi kitaptan
Emrah TOY: emrahın bilinmeyen yanını görenlerin hatırladıkları
meltem: ıssız adam filmine gittim bugün
meltem: onun üstüne tamda oturdu
Emrah TOY: sahimi
Emrah TOY: ben gitmedim henüz
meltem: şarkı sözü yapabilseydim keşke seni
Emrah TOY: gidemiycek gibiyim bu gidişle yayından kalkar ben hal bulana kadar..
meltem: durup durp besteleyebilseydim